Top.al is a social network offering you an opportunity tocommunicate with your friends, meet new people and find out what otherpeople think about you. For using the site log in or register!
yahoomsn blog

Mendohu mirë para se të veprosh dhe kij frikë Zotin!

Valiu i një rajoni, kishte dalë në pazarin e vjetër, helbete mos i zë syri diçka të bukur dhe ta blejë. Me qëllim që të mos e bezdiste njeri, ishte veshur si një tregtar. Teksa bridhte sa lart poshtë, i zënë sytë një dyqan të vjetër, i cili s’kishte ndonjë mall që të mbush sytë për të shitur. Dyqani pothuaj ishte krejt bosh dhe brenda tij, gjendej një i moshuar, i ulur mbi një karrige që veç Zoti e di si qëndronte në këmbë. Valiut i zunë sytë disa tablo të vjetra dhe gjithë pluhur, të cilat dukeshin krejt të vetmuara në atë hapësirë. Valiu e përshëndet të moshuarin dhe e pyet:”Çfarë ke për të shitur zotrote?”
I moshuari, iu përgjigj:”Mirë se vjen zotëri! Kemi mallrat më të mirë dhe më të shtrenjtë në të gjithë pazarin!”
Valiu, i hodhi një shikim për tu siguruar nëse po bënte shaka dhe kur dalloi seriozitetin e të moshuarit, i habitur e pyeti:”Çfarë?! Mos e ke fjalën për këto rrangallat?!”
I moshuari i tha:”Këto rrangallat që sheh ti, janë urtësia vetë. Ato janë tepër të vyera dhe kam shitur shumë prej tyre. Gjithçka tjetër në treg e ka një çmim, kurse këto nuk çmohen.”
Valiu i tha si me ironi:”Duhet të jetë goxha fitimprurëse kjo tregti, apo jo?!”
I moshuari iu përgjigj:”Po zotëri. Kam fituar shumë prej saj. Secila nga këto tablo kushton qimet e kokës. Të gjithë ata që i kanë blerë, kanë përfituar shumë nga urtësitë e mia.”
Valiu iu afrua njërës prej tablove, e kapi në dorë dhe e pastroi nga pluhuri. Në të dalloi të qëndisura fjalët:”Mendohu mirë par se të veprosh dhe kij frikë Zotin!” Pasi u mendua rreth këtyre fjalëve, iu drejtua të moshuarit dhe e pyeti:”Mirë, po sa kushton kjo tabloja?!”
Me një qetësi të admirueshme, i moshuari iu përgjigj:”Vetëm dhjetë mijë napolona floriri!!!”
Këtu, valiu nuk e mbajti dot të qeshurën, ndërkohë që i moshuari jo nuk lëvizi nga vendi, por as që i bënte përshtypje sjellja e këtij burri të huaj në dyqan.
Valiu i tha:”Më fal, por a seriozisht e ke?”
I moshuari iu përgjigj:”Fjala e fundit dhjetë mijë napolona. Nuk bëj pazar me mallin tim.”
Valiu filloi të dyshojë në aftësitë mendore të dyqanxhiut. Ai i tha:”Mirë, po të jap një mijë napolona për këtë tablo.” Por i moshuari refuzoi. Mandej i shtoi dhe një mijë të tjera, por sërish i moshuari nuk pranoi. Valiu vazhdoi të shtojë, derisa mbërriti tek nëntë mijë napolona floriri, por sërish i moshuari nuk pranonte. Këtu, valiu shpërtheu në të qeshura dhe vendosi të largohej, duke pritur që i moshuari do e thërrasë nga pas. Por i moshuari as që e prishi terezinë, thjesht iu kthye karriges së tij të hallakatur dhe u ul i qetë. Teksa bridhte pazarit, valiu filloi të meditojë dhe në mendje i erdhi një mendim jo burrëror, por në çast iu kujtuan fjalët që kishte lexuar në tablonë e qëndisur. “Mendohu mirë para se të veprosh dhe kij frikë Zotin!” Prandaj menjëherë hoqi dorë dhe iu duk vetja e lehtësuar. Mandej, filloi të mendojë rreth atyre fjalëve të urta, si mund ti hynin në punë. Shumë gjëra mund t’ia shndërronin jetën në një ferr, nëse nuk i pleqëron dhe mendon mirë. Që këtu, iu mbush mendja top lidhur me dobinë e asaj tabloje dhe menjëherë u nis për tek dyqani i të moshuarit. Me të mbërritur, qëndroi para shitësit dhe i tha:”Kam vendosur ta blej tablonë tënde aq sa kërkon ti.”
I moshuari u ngrit pa buzëqeshur fare nga karrigia e tij, mori një leckë dhe pasi e pastroi nga pluhuri, ia zgjati valiut. Pasi mori paratë dhe para se të largohej blerësi, i moshuari i tha:”Po ta shes me një kusht!”
Valiu i çuditur i tha:”Cili është kushti?”
I moshuari:”Këtë urtësi ta shkruash tek porta e shtëpisë dhe në çdo vend tjetër të dukshëm, madje, edhe në ato objekte të domosdoshme për jetën tënde!”
Pasi u mendua pak, valiu i tha:”Dakord!”
Me të mbërritur në pallatin e tij, valiu urdhëroi që ato fjalë magjike të tablosë, të gdhendeshin në vende të ndryshme të pallatit. Madje, urdhëroi disa shërbëtore që t’ia qëndisnin edhe në rrobat e tij personale.
Kaluan ditë, muaj e vite dhe në një moment krize, komandanti i ushtrisë thuri një plan për vrasjen e valiut, pasi i lakmohej vetë këtij posti. Për zbatimin e këtij plani, ai përdori berberin personal të valiut, të cilit i mbushi mendjen dhe e joshi me pasuri ta ndihmojë ta heqë qafe. E kush tjetër më mirë se berberi kishte mundësinë për ta realizuar këtë plan.
Teksa ishte nisur rrugës për tek pallati i valiut, berberin e kaploi frika dhe hutimi. Si do të vriste valiun?! Ishte një mision shumë i vështirë dhe plot rreziqe! Shumë kollaj mund të dështonte dhe i fluturonte koka.
Kur mbërriti tek pallati, lexoi mbi portën e madhe:”Mendohu mirë para se të veprosh dhe kij frikë Zotin!” Frika dhe hutimi iu shtuan edhe më shumë, por e mblodhi veten dhe hyri brenda. Teksa kalonte oborrin, i zunë sytë të njëjtën shprehje, e cila përsëritej herë pas here. “Mendohu mirë para se të veprosh dhe kij frikë Zotin!” “Mendohu mirë para se të veprosh dhe kij frikë Zotin!”
Për të kontrolluar emocionet e tij, ai vendosi të ecë kokulur që të mos i lexojë më ato fraza që i kallnin datën dhe i kujtonin aktin mizor që do të kryente. Por edhe kur uli kokën, lexoi mbi një sixhade:“Mendohu mirë para se të veprosh dhe kij frikë Zotin!”
Më në fund, arriti tek dhoma e madhe, ku do të qethte dhe rruante valiun. Mbi portë lexoi të njëjtën shprehje, por edhe kur hyri brenda, të njëjtat fjalë qëndronin të qëndisura mbi një tablo në mur. Frika dhe dridhjet që e kapluan e bënë ta humbasë toruan, por sërish e mblodhi veten. Duhej të ishte sa më i qetë dhe askush nuk duhej të dyshonte. Kur hyri valiu brenda, pa që mbi rrobën që kishte veshur ishte qëndisur:“Mendohu mirë para se të veprosh dhe kij frikë Zotin!”
I gjithë trupi iu rrëqeth nga frika, pasi iu mbush mendja se valiu e dinte dhe i drejtohej pikërisht atij me ato fjalë. Jehona e atyre fjalëve i oshtinte në veshë. Kur shërbëtori i solli kutinë me veglat e berberit, ai lexoi mbi kuti:“Mendohu mirë para se të veprosh dhe kij frikë Zotin!”
Si pa vetëdije ktheu shikimin nga valiu, i cili e shihte i buzëqeshur. Në atë çast, berberin e mbuluan djersët. Teksa përgatiste shkumën, valiu e vëren që i dridheshin duart dhe se i ishte zverdhur lëkura e fytyrës. Prandaj, ia qepi sytë dhe filloi ti ndjekë me kujdes lëvizjet e tij. Kur e pikasi këtë berberi, u orvat ta shmangë kontaktin me sy me valiun, prandaj e fokusoi shikimin në mur. Por edhe atje lexoi:“Mendohu mirë para se të veprosh dhe kij frikë Zotin!”
Në atë çast, e kuptoi se komploti i tij ishte zbuluar, prandaj u shemb përtokë duke qarë dhe duke iu përgjëruar valiut që ta falë. Rojet iu hodhën sipër dhe nuk e patën të vështirë t’ia nxjerrin planin dashakeq. Berberi u tregoi se ishin pikërisht ato fjalë magjike që e kishin bërë të bindet se plani i tij ishte zbuluar.
Menjëherë, valiu dërgoi ushtarët që të arrestojnë komandantin e ushtrisë, ndërkohë që berberit ia fali jetën.
Pasi u qetësua situata, valiu doli para asaj tabloje me fjalët magjike e cila i kishte shpëtuar jetën. Mori një pëlhurë të pastër dhe e fshiu e pastroi mirë e mirë. Sa më shumë e shihte, aq më shumë e qetësohej zemra. Në një çast, mendja i vajti tek i moshuari që ia kishte shitur dhe një zë i brendshëm i tha:”Shko dhe shpërbleje atë burrë, se të shpëtoi jetën!” Përse jo, ti blinte dhe një urtësi tjetër. Menjëherë u nis drejt pazarit dhe kur mbërriti tek dyqani, e gjeti të mbyllur. Njerëzit i thanë se i moshuari kishte vdekur.
Shkruaje dhe ti lexues i dashur këtë thënie të urtë dhe vendose kudo në shtëpi, mbi televizor, para kompjuterit, në tavolinën e zyrës, në makinë etj... Teksa e lexon dhe të shfaqet kudo, ajo do të zërë vend në pavetëdijen tënde dhe jehona e saj do të dëgjohet nga zemra dhe mendja jote kudo. Sa mirë do të ishte që këtë thënie ta shihnim të skalitur në zemrat e njerëzve të thjeshtë, por edhe tek politikanët dhe pushtetarët!
“Mendohu mirë para se të veprosh dhe kij frikë Zotin!”


 
Interesting
positive votes: 2  |  negative votes: 0

Write comment:

 

© 2018 Top.al - all rights reserved.