E DUA,POR NUK MUND T'IA THEM FAMILJES.
krijuar: E enjte, 02. Gusht 2012 Koha 15:50. ndryshuar: E enjte, 06. Shtator 2012 Koha 23:24.
 Në një ditë fare qetësie,më bie zilja e telefonit,që më vonë ndryshoi gjithcka.E di,jo cdokush do e bënte,por u dashurova pas tij,në kushte pak si jonormale të themi.Gjithcka nisi nga një telefonatë,që më bëri E-ja,po kërkonte një kushërirën e tij,e vetëm një numri i kishte rënë gabim,kur telefonata erdhi drejt meje.Më fal i thashë,por i keni rënë gabim.Ishte një zë i vecantë,i ëmbël,i butë e i ndrojtur,ku me gjithë këtë delikatesë më kërkoi dhe ai falje për shqetësimin.Pak ditë më vonë po i njëjti numër më mori përsëri,duke më thënë:kësaj radhe nuk i rashë gabim,më ngeli në mendje zëri yt.Në fakt edhe mua nuk më hiqej nga mendja ai zë i ëmbël,shumë i ëmbël.Ky ishte dhe fillimi i telefonatave,që nuk pushuan së reshturi,aq sa ditët e para më ishte fiksuar telefoni,e mezi prisja t'i binte ai.Megjithatë,këto telefonata po zgjasnin disi shumë,dhe unë i pata lënë të kuptonte që tani radhën e ka një takim i mundshëm.Telefoni e kreu misionin tij.E-ja, nuk e kërkoi një takim.U cudita e u mërzita paksa,se doja ta takoja.Shpeshherë nuk ia hapja telefonin,vecse e shikoja gjithë dashuri numrin e tij që binte,e kur i binte ,zilja e celularit më dukej muzika më e mirë në botë.Ishte një sinfoni dashurie.Më ka bërë përshtypje i thashë,që nuk më ke kërkuar të dalim,së paku t'ia shihnim surratin njëri-tjetrit,pastaj shtova që mos t'i binte më këtij numri.Nuk ia hapa një javë telefonin,derisa mendova të flas dhe një herë për t'ia bërë të qartë më fort,të mos më shqetësonte...Pas ca ditësh ia dëgjova sërish zërin. Zemër më tha, faleminderit që mi bëre këto ditë të lumtura,më dhe dritë në errësirë,por nuk mund të takohemi për momentin.Nuk po më zë gjumi,se kështu më duket sikur koha po kalon shpejt,po i lutem ditës e natës që të vrapojnë,të ecin shpejt,derisa të vijë dita për t'u takuar.Po pse i thashë,pse smë takon!Sepse jam në burg më tha,edhe 1 vit më ka mbetur deri në liri.Kjo më ra si bombë,u trishtova,por ndjenja për të ishte më e fortë se trishtimi,derisa një ditë e takova në vendin ku vuante dënimin.Sapo u pamë,u përqafuam,u tërhoqëm si magnet në krahët e njëri-tjetrit.Nuk e pyeta as pse e si gjendesh aty.Sikur edhe me burgim të përjetshëm të ishte dënuar,unë do e prisja.Në fakt ka kryer një krim nga pakujdesia,pas një viti lirohet.Tani më ka lindur një dilemë e madhe,kam frikë t'ia them familjes.Do më pyesin si është,c'familje ka,ku punon,ku banon!Ata kanë bërë sakrifica për vajzën e tyre,më kanë rritur e shkolluar.Nuk mund t'u them që është në burg.Nuk do më kuptojnë mua e as dashurinë që kam për të.Nuk e di cdo bëja me vajzën time,nëse do ishte në një situatë të tillë...fioll
 ..
|
|
vota pizitive: 37 | vota negative: 0
|
vlerësimi mesatar: 142 | shikime: 136
|
Shkruaj koment:
|
0
 fioll (23) Maqedonia, Maqedonia, Shkup
|
|
, që ju dallon nga anëtarët tjerë.
nechko3nt
(29)
